Крамариќ, амбасадор на Хрватска: Јас сум Македонец!

Вие Ма­ке­дон­ци­те сте чуд­ни. И по­крај ва­ша­та исто­ри­ја и дол­га­та бор­ба, вие сте мно­гу ми­рен на­род. Ва­ка Зла­тко Кра­ма­риќ, хр­ват­ски­от ам­ба­са­дор во Ма­ке­до­ни­ја, го поч­на на­ши­от раз­го­вор. Тој е чо­век што од­лич­но ја поз­на­ва ма­ке­дон­ска­та исто­ри­ја, а уште по­до­бро ма­ке­дон­ска­та кни­жев­ност. Сло­бод­но мо­же да се ка­же де­ка ја поз­на­ва и мно­гу по­до­бро од по­го­лем дел од Ма­ке­дон­ци­те.

– Во 1974 го­ди­на се за­пи­шав на Фи­ло­зоф­ски­от фа­кул­тет во За­греб и сту­ди­рав фи­ло­зо­фи­ја и (ју­го)сла­ви­сти­ка, а еден од за­дол­жи­тел­ни­те пред­ме­ти бе­ше ма­ке­до­ни­сти­ка. Тој пред­мет го др­же­ше еден пре­кра­сен чо­век и сја­ен про­фе­сор, Ке­пе­ски и, кој во 1978 го­ди­на, отка­ко ги за­вр­шив сту­ди­и­те, ме убе­ди де­ка ќе би­дам мно­гу му­дар и па­ме­тен чо­век ако ре­шам оста­то­кот од жи­во­тот да го по­све­там на про­у­чу­ва­ње­то на ма­ке­дон­ска­та ли­те­ра­ту­ра и кул­ту­ра. И мо­рам да приз­на­ам де­ка про­фе­со­рот Ке­пе­ски мно­гу бр­зо ме убе­ди, па ве­ќе во 1979 го­ди­на бев из­бран за аси­стент на ма­ке­дон­ска кни­жев­ност (и кул­ту­ра и исто­ри­ја) на Пе­да­го­шки­от (по­доц­на Фи­ло­зоф­ски) фа­кул­тет во Оси­ек – рас­ка­жу­ва ам­ба­са­до­рот Кра­ма­риќ до­де­ка го пи­ев­ме утрин­ско­то ка­фе во не­го­ва­та кан­це­ла­ри­ја.

На по­ли­ци­те во кан­це­ла­ри­ја­та сто­е­ја на­ре­де­ни дел од кни­ги­те во кои ка­ко автор се пот­пи­шу­ва ток­му тој. Дел од кни­ги­те се по­све­те­ни на ма­ке­дон­ска­та исто­ри­ја. Не­из­беж­но бе­ше да го пра­шам кол­ку кни­ги по­све­тил на Ма­ке­до­ни­ја. Ве­ли, не го знае на­па­мет точ­ни­от број на кни­ги­те што ги на­пи­шал за не­го­ви­те, ка­ко што са­ми­от ка­жу­ва, оми­ле­ни, но и оп­се­сив­ни „ма­ке­дон­ски те­ми и ди­ле­ми“:

– Но, се­дум-осум кни­ги, си­гур­но, сум ѝ по­све­тил на мо­ја­та „пр­ва љу­бов“ Ма­ке­до­ни­ја! Пос­лед­ни­те две се за­ни­ма­ва­ат со проб­ле­ми­те на ва­ши­от иден­ти­тет, име­то, што, спо­ред мо­е­то скром­но мис­ле­ње, е клуч­ни­от проб­лем на ма­ке­дон­ско­то „се­га“! Пос­лед­на­та ја пи­шу­вав во со­ра­бо­тка со ед­на пре­крас­на ко­ле­шка, про­фе­сор­ка на Фи­ло­ло­шки­от фа­кул­тет во Скоп­је, Ан­ге­ли­на Ба­но­виќ – Мар­ков­ска, ко­ја, за раз­ли­ка од ме­не, е мно­гу по­ста­ло­же­на во од­нос на проб­ле­ма­ти­ка­та со ко­ја се за­ни­ма­вав­ме.

Хр­ват­ски­от дип­ло­мат во Ма­ке­до­ни­ја има мно­гу ма­ке­дон­ски пи­са­те­ли што ги обо­жу­ва и кои и по не­кол­ку па­ти ги чи­та. Ги по­со­чу­ва са­мо ими­ња­та на тие што, за жал, ве­ќе не се жи­ви: Жи­вко Чин­го, Сла­вко Ја­нев­ски, Зо­ран Ко­ва­чев­ски, Бла­же Ко­не­ски, Ацо Шо­пов…

– Жи­ви­те ги пре­скок­ну­вам за­тоа што се­кое ле­жер­но на­бро­ју­ва­ње на „оми­ле­ни­те“ во се­бе крие опас­ност не­ко­го не­на­мер­но да го за­бо­ра­ви­те. А, тоа не би го са­кал – до­да­ва тој.

Ма­ке­дон­ци­те се иск­лу­чи­тел­но на­да­ре­на на­ци­ја

Сле­деј­ќи ги нас­ло­ви­те на кни­ги­те во не­го­ва­та кан­це­ла­ри­ја го пра­шав да­ли не­ко­гаш по­се­тил не­кој од ма­ке­дон­ски­те те­а­три.

– О, да, те­а­та­рот ов­де е мо­јот втор дом! Со за­до­волс­тво одам на прет­ста­ви­те и ов­де ќе ги пре­мол­чам сво­и­те сим­па­тии. Ви­стин­ско за­до­волс­тво е и ка­ко оби­чен гле­дач да се учес­тву­ва во ва­ши­от те­а­тар­ски жи­вот, кој, што е од­лич­но, не се све­ду­ва са­мо на Скоп­је, ту­ку е ед­на­кво при­су­тен и во Штип, Би­то­ла… – ве­ли Кра­ма­риќ.

Го „ма­чи трај­на не­со­ни­ца“, а, „таа страш­на бо­лест“, нај­ед­но­став­но, ја ле­ку­ва со ве­чер­но гле­да­ње фил­мо­ви:

– Гле­дам Ма­ке­дон­ски фил­мо­ви. Мил­чо Ман­чев­ски, но не са­мо тој, ту­ку и Ми­трев­ски, По­пов­ски… се ин­те­рес­ни авто­ри. Иа­ко, ка­ко до­бро­на­ме­рен гле­дач, имам мно­гу за­бе­ле­шки за „Тре­то по­лу­вре­ме“ и за „Бал­ка­нот не е мр­тов“. Освен тоа, се­пак, тие фил­мо­ви се ин­те­ре­сен филм­ски обид да се про­го­во­ри на не­кои исто­ри­ски те­ми (хо­ло­ка­у­стот, тур­ски­те вре­ми­ња) на ин­те­ре­сен и про­во­ка­ти­вен на­чин. За глум­ци­те и глу­ми­ци­те мис­лам де­ка се­кој ко­мен­тар е не­по­тре­бен. Вие сте иск­лу­чи­тел­но на­да­ре­на на­ци­ја и ми се чи­ни де­ка умет­но­ста е има­нент­но иден­ти­тет­ско својс­тво на ма­ке­дон­ска­та на­ци­ја.

Ми не­до­сти­га ду­хот на Ста­ра­та чар­ши­ја

Го пра­шав хр­ват­ски­от ам­ба­са­дор во зем­ја­ва што мис­ли­те за Ма­ке­дон­ци­те ка­ко на­род. Бе­ше кра­ток во сво­јот од­го­вор:

-Ќе ви од­го­во­рам нај­кра­тко – Јас сум Ма­ке­до­нец – мис­лам де­ка се­кој ко­мен­тар по­на­та­му е не­по­тре­бен! Не­о­дам­на, во ед­но дру­го ин­терв­ју за Ма­ке­дон­ци­те, без ни­ка­ква на­ме­ра, збо­ру­вав ка­ко par exellence ме­лан­хо­ли­чен на­род… И не­кои не ме раз­браа пра­вил­но, па се­га ќе ја по­вто­рам сво­ја­та нул­та пре­ми­са: Јас сум Ма­ке­до­нец.

Пред до­а­ѓа­ње­то во Ма­ке­до­ни­ја Кра­ма­риќ бе­ше ам­ба­са­дор во При­шти­на. Ве­ли и во При­шти­на и во Скоп­је жи­ве­ат пре­крас­ни лу­ѓе, со отво­ре­ни ср­ца, не­по­сред­ни, искре­ни, ко­му­ни­ка­тив­ни, со еден збор, автен­тич­ни Бал­кан­ци во по­зи­тив­на­та смис­ла на збо­рот.

– Со таа раз­ли­ка што Скоп­је, за ни­јан­са, во ур­ба­ни­стич­ки пог­лед, е по­у­ре­ден град, ка­де-ка­де поб­ли­зок на мо­и­те се­којд­нев­ни град­ски на­ви­ки. И да, те­а­тар­ски­от жи­вот во При­шти­на, по­ра­ди ја­зич­на­та преч­ка, ме­не ми бе­ше „terra incognita“, до­де­ка Скоп­је ми доз­во­лу­ва да си ја ре­а­ли­зи­рам и таа сво­ја важ­на по­тре­ба – до­да­ва тој.

Го за­пра­шав и што мис­ли за Скоп­је по­ра­но и за Скоп­је де­нес. Ве­ли:

– Се­га Скоп­је е ви­стин­ска ме­тро­по­ла, гла­вен град на ед­на др­жа­ва во ви­стин­ска смис­ла на збо­рот. А, ако мис­ли­те де­ка ќе ги ко­мен­ти­рам не­кои од но­ви­те ар­хи­те­ктон­ски ре­ше­ни­ја во гра­дот, ќе мо­рам да ве раз­о­ча­рам… Ко­неч­но, се­то тоа, и мал­ку по­ве­ќе од тоа, го об­јас­нив во мо­ја­та (по­точ­но во кни­га­та што ја на­пи­шав со А. Ба­но­виќ – Мар­ков­ска) кни­га: „По­ли­ти­ка. Кул­ту­ра. Иден­ти­тет, ин­тер­кул­ту­рен ди­ја­лог“, Ма­гор, 2012 го­ди­на, во ко­ја нед­вос­мис­ле­но се из­јас­нив за нуж­но­ста да се за­чу­ва ва­ша­та Све­тик­ли­мен­то­ва тра­ди­ци­ја, без ко­ја ва­ши­от иден­ти­тет не мо­же да би­де це­ло­сен. Не са­кам да би­дам но­стал­ги­чен, но ми се чи­ни де­ка Скоп­је во осум­де­сет­ти­те го­ди­ни на ми­на­ти­от век, во вре­ме­то на мо­и­те пр­ви по­се­ти, бе­ше не­ка­ко „по­чо­веч­но“, иа­ко не би мо­жел да ви об­јас­нам што, всуш­ност, зна­чи тоа. Ми не­до­сти­га ду­хот на Ста­ра­та чар­ши­ја, ми не­до­сти­га ми­ри­сот на ја­де­ња­та „Кај Јо­ле“ во „Друш­тво­то на пи­са­те­ли­те“… Се­пак, мо­же­би, ед­но­став­но, сум оста­рел, па во ме­ѓу­вре­ме сум го за­гу­бил чув­ство­то за „нов сен­зи­би­ли­тет“.

По ис­пи­е­но­то утрин­ско ка­фе со ам­ба­са­до­рот за­ми­нав­ме во „Фор­ца“, ед­но од ме­ста­та што умее да ги по­се­ти. До­де­ка одев­ме збо­ру­ва­ше за сво­јот жи­вот, за сво­јот син, кој се­га има 35 го­ди­ни и че­сто до­а­ѓа во Скоп­је, осо­бе­но ко­га се одр­жу­ва „Скоп­ски­от џез-фе­сти­вал“. И не­го­ва­та со­пру­га че­сто пре­сто­ју­ва во зем­ја­ва. Нај­че­сто за­ми­ну­ва во Хр­ват­ска за вре­ме на лет­ни­от пер­и­од, ко­га сон­че­ви­те де­но­ви ги ко­ри­сти за од­мор по­крај мо­ре. Кра­ма­риќ  има свое мис­ле­ње и за ма­ке­дон­ска­та му­зи­ка, ко­ја од­лич­но ја поз­на­ва. Не­ко­гаш, ка­ко што са­ми­от рас­ка­жу­ва,  ја слу­шал ма­ке­дон­ска­та му­зи­ка мно­гу по­ве­ќе и мно­гу по­сту­ди­оз­но:

– Му­зи­ка­та на еден За­фир Ха­џи­ма­нов, или му­зи­ка­та на гру­па­та, ко­ја, ме­ѓу пр­ви­те, ги над­ми­на ма­ке­дон­ски­те рам­ки, „Леб и сол“, на не­по­втор­ли­ва­та Ес­ма, на шар­мант­на­та Ма­ја Оџак­ли­ев­ска, или ал­тер­на­ти­ва­та ка­ко „Ми­зар“, „Ана­ста­зи­ја“… беа дел од мо­ја­та му­зич­ка мла­дост, мо­е­то рас­те­ње, мо­ја­та ини­ци­ја­ци­ја… Ако не­ко­го не са­кај­ќи за­бо­ра­вам, не­ка ми би­де про­сте­но. Де­не­ска мо­е­то слу­ша­ње на ва­ша­та му­зи­ка, ка­ко и мо­јот увид во неј­зи­ни­те те­ко­ви и акте­ри, за жал, се све­ду­ва на не­за­дол­жи­тел­но оф-слу­ша­ње во кан­це­ла­ри­ја или во авто­мо­бил, ка­ко ре­ла­кси­рач­ка зад­ни­на, ко­ја ви го олес­ну­ва из­вр­шу­ва­ње­то на се­којд­нев­ни­те, ру­тин­ски­те об­вр­ски. До­ду­ша, таа ин­су­фи­ци­ент­ност се оби­ду­вам да ја на­до­пол­нам со по­вре­ме­но дру­же­ње со при­ја­те­лот Га­ро, со ре­дов­ни со­би­ра­ња на кра­јот на се­кој ме­сец во сло­вач­ка­та ам­ба­са­да, ка­де што си­те нас, и дип­ло­мат­ски­от кор и ур­ба­на­та скоп­ска јав­ност, на­ши­от драг ко­ле­га и при­ја­тел, сло­вач­ки­от ам­ба­са­дор, Ро­берт, нѐ по­че­сту­ва со пре­кра­сен на­стап на не­ко­ја ал­тер­на­тив­на, глав­но, скоп­ска џез/рок- гру­па…

Ко­га дој­дов бев вљу­бен во зем­ја­ва

Што ви бе­ше нај­те­шко ко­га дој­до­вте? На ова пра­ша­ње  хр­ват­ски­от дип­ло­мат од­го­ва­ра:

За раз­ли­ка од по­ве­ќе­то мои ко­ле­ги, јас во Ма­ке­до­ни­ја дој­дов ка­ко чо­век што е ве­ќе вљу­бен, и тоа во се­кој пог­лед, во ва­ша­та зем­ја, дру­ги­те до­пр­ва се вљу­бу­ва­ат, и тоа нај­че­сто на кра­јот на ман­да­тот. А, што се од­не­су­ва до те­шко­ти­и­те, тие беа со „сла­тка“ на­рав – уче­ње на но­ви­те ими­ња на ули­ци­те, ма­а­ла­та /на­сел­би­те, на­вик­ну­ва­ње на но­ви­от имиџ на гра­дот во од­нос на тој што го има­ше во 1989 го­ди­на ко­га пос­ле­ден пат ви­стин­ски сум бил во Ма­ке­до­ни­ја (1994 го­ди­на и 2000 го­ди­на не ги сме­там, за­што то­гаш бев во Ма­ке­до­ни­ја на по­ми­ну­ва­ње, пр­ви­от пат ги сле­дев пар­ла­мен­тар­ни­те из­бо­ри ка­ко прет­став­ник на ОБСЕ, а вто­ри­от пат ка­ко то­га­шен пре­тсе­да­тел на хр­ват­ски­те ли­бе­ра­ли ги по­се­тив ма­ке­дон­ски­те ли­бе­ра­ли, но се­то тоа тра­е­ше мно­гу кра­тко за да мо­жам да по­не­сам не­кои по­пре­циз­ни впе­ча­то­ци). Дру­го­то, хра­на­та, лу­ѓе­то, ат­мо­сфе­ра­та, ле­жер­но­ста… оста­наа го­ре-до­лу исти. Па, зар не­кои му­дри лу­ѓе мно­гу пред ме­не не рек­ле де­ка на овие про­сто­ри „вре­ме­то су­ро­во стои“.

Што е со „Скоп­ски­от џез-фе­сти­вал“, на кој оди за­ед­но со сво­јот син? На ова пра­ша­ње ве­ли:

– Таа љу­бов е, пред сѐ, зас­лу­га на мо­јот син Еу­ген, кој ус­пеа да го про­ши­ри мо­јот ре­ла­тив­но скро­мен му­зич­ки увид и па­тем ус­пеш­но да ме за­ра­зи со тој не­о­до­лив џез-ви­рус. Тоа е ед­на од нај­важ­ни­те при­чи­ни зо­што од 2009 го­ди­на ре­дов­но го по­се­ту­вам „Скоп­ски­от џез-фе­сти­вал“, кој со сво­ја­та дол­го­го­диш­на тра­ди­ци­ја све­до­чи за ви­со­ки­от сте­пен на му­зич­ка кул­ту­ра во ва­ша­та зем­ја. Мо­рам да ка­жам де­ка ко­га се одр­жу­ва џез-фе­сти­ва­лот, мо­јот син до­а­ѓа од За­греб во Скоп­је и за­ед­но ужи­ва­ме во тој вид му­зи­ка.

„Жол­та­та“ е за­кон

Кра­ма­риќ е чо­век што ја са­ка куј­на­та и вкус­на­та хра­на. По­ра­ди тоа и не­ма еден или два оми­ле­ни ре­сто­ра­на. Ка­ко дел од тие во кои че­сто оди ги спо­ме­на „Кам­ник“, „Во­де­ни­ца“, „Џи­но“, „Ду­кат“, „Ања“, „Ами­ка“, „Ста­ра ку­ќа“, „Ма­ке­дон­ска ку­ќа“, „Ин­тер­ме­цо“, „Кај Стеф­че“, „Дал­ма“, „До­јра­на“, ре­сто­ра­ни­те на Ма­тка и, ка­ко што ве­ли, це­ла ни­за од оние ма­ли­те, на прв пог­лед ре­ла­тив­но не­уг­лед­ни ме­ста, но со пре­крас­на хра­на и уште по­до­бра ус­лу­га.

–Не би имал ни­што про­тив по ова ин­терв­ју да до­би­јам по­ка­на да по­се­там ме­ста во кои не сум бил до­се­га. Се­ка­ко де­ка се ше­гу­вам, но, ка­ко што ве­ли на­ро­дот, во се­ко­ја ше­га има и мал­ку ви­сти­на. А, да не збо­ру­ва­ме за ло­ка­ли­те над­вор од Скоп­је, во кои, на­ви­сти­на, ужи­вам. Иа­ко на прв пог­лед не ли­чам ка­ко гур­ман, 85 ки­ло­гра­ми жи­ва ме­ра, мо­рам да ви ка­жам де­ка ужи­вам во до­бро ја­де­ње и во пре­крас­но­то ма­ке­дон­ско цр­но ви­но, иа­ко мо­јот при­ја­тел Све­то  Ја­нев­ски сил­но се тру­ди да ме уве­ри де­ка ма­ке­дон­ски­те бе­ли ви­на се ед­на­кво до­бри кол­ку и цр­ни­те. Јас ги пре­фе­ри­рам ва­ши­те цр­ве­ни, тој ваш вра­нец, кои се ед­на­кво до­бри, ако не и по­до­бри, од мно­гу из­ви­ка­ни европ­ски цр­ни ви­на… Исто та­ка, мо­рам да ка­жам де­ка не­мам ни­што про­тив „скоп­ско“ пи­во. Се ра­бо­ти за пи­во што со­се­ма слу­чај­но го открив во При­шти­на, ко­га бев ам­ба­са­дор на Ко­со­во. И на кра­јот, но исто тол­ку важ­но, мо­рам да ка­жам де­ка по­крај си­те ко­ња­ци (иск­лу­чок е „трај­ков­ски“), во­тки, ра­кии, во Ма­ке­до­ни­ја „жол­та­та“ е за­кон и са­мо тие ло­ка­ли што др­жат „жол­та“ има­ат шан­са да им би­дам ре­до­вен го­стин!

Цр­ни­от по­не­дел­ник не сме­е­ше да се слу­чи

Хр­ват­ски­от ам­ба­са­дор во зем­ја­ва сме­та де­ка, без сом­не­ние, Ма­ке­до­ни­ја има на­пре­док и го фа­ќа че­ко­рот за приб­ли­жу­ва­ње кон ЕУ. Но, по­ли­ти­ка­та, до­да­ва тој, е ве­шти­на на воз­мож­но­то, и во таа игра не сме са­ми.

– По­ли­тич­ка­та аре­на, а осо­бе­но таа ме­ѓу­на­род­на­та, за­ви­си од мно­гу ме­ѓу­себ­но спро­тив­ста­ве­ни фа­кто­ри и за тој ба­на­лен факт ве­ру­вам де­ка сте мно­гу свес­ни за­што си­те тие фа­кто­ри не ви се усог­ла­се­ни во ва­ша ко­рист. За­тоа тре­ба, пред сѐ, му­дро да се од­не­су­ва­те во таа сло­же­на си­ту­а­ци­ја, но СЕКОГАШ со свест де­ка ре­форм­ски­те про­це­си не се пра­ват за да им се до­пад­не­ме на дру­ги­те, ту­ку де­ка тие ре­форм­ски про­це­си ни се бит­ни иск­лу­чи­тел­но за ин­те­ре­сот и за на­пре­до­кот на СИТЕ гра­ѓа­ни на Ре­пуб­ли­ка Ма­ке­до­ни­ја – ве­ли тој.

Ка­ко нај­го­ле­ма гре­шка на Ма­ке­до­ни­ја го гле­да  „цр­ни­от по­не­дел­ник“, 24.12.2012 го­ди­на, за што ве­ли: „Не сме­е­ше да се слу­чи!

– Не са­кам да се од­не­су­вам ка­ко не­ка­ков си ар­би­тер и да ка­жу­вам кој е по­ве­ќе, од­нос­но по­мал­ку ви­но­вен за тие слу­чу­ва­ња, но исфр­лу­ва­ње­то на пра­те­ни­ци­те и на но­ви­на­ри­те од Со­бра­ни­е­то ВО НИКОЈ СЛУЧАЈ не сме­е­ше да се слу­чи! Тоа, на­ви­сти­на, бе­ше гр­да сли­ка и си­те искре­ни при­ја­те­ли на Ма­ке­до­ни­ја тоа ви­стин­ски ги рас­та­жи – кон­ста­ти­ра тој.

Иа­ко сме­та де­ка е „мал­ку пре­стар“ за да ѝ се пре­пу­шти на ма­ги­ја­та на скоп­ски­от но­ќен жи­вот, приз­на­ва де­ка по­ши­ро­ки­от круг на ка­фу­ли­ња во Де­бар ма­а­ло го зас­лу­жу­ва се­то не­го­во и не са­мо не­го­во вни­ма­ние.

– До­ду­ша, ова го збо­ру­вам ка­ко чо­век кој, ме­ѓу дру­го­то, се за­ни­ма­ва со фе­но­ме­но­ло­ги­ја­та на се­којд­нев­ни­от ноќ­ни­от жи­вот, а не ка­ко чо­век што ја про­на­о­ѓа смис­ла­та на по­сто­е­ње­то во тој но­ќен сег­мент на жи­ве­е­ње­то. За жал, одам­на по­ми­на вре­ме­то на ег­зи­стен­ци­ја­ли­стич­ки­те са­лу­ни, па ед­на­кво опа­ѓа и мо­јот ин­те­рес за тој сег­мент од жи­ве­е­ње­то во Скоп­је. Оваа не­среќ­на гло­ба­ли­за­ци­ја и ов­де го има оста­ве­но сво­јот пре­поз­нат­лив траг: по­ве­ќе­то ло­ка­ли ли­чат еден на друг до не­пре­поз­нат­ли­вост. И тој не­до­стиг од по­себ­ност, не­мож­но­ста на та­кви, всуш­ност, ба­нал­ни ме­ста да срет­не­те ин­те­рес­ни лу­ѓе, да ја по­чув­ству­ва­те ат­мо­сфе­ра­та што  трај­но ќе ве за­до­во­ли, во го­ле­ма ме­ра вли­јае на ва­ша­та од­лу­ка сво­е­то сло­бод­но вре­ме, се­пак, да го по­ми­не­те на не­кое дру­го, мно­гу по­не­у­ни­фор­ми­ра­но, ме­сто.

Кра­ма­риќ ужи­ва да па­ту­ва  и са­ка да откри­ва, за не­го, по­мал­ку поз­на­ти ме­ста во Ма­ке­до­ни­ја, ка­ко што се Бе­ро­во, по­мал­ку поз­на­ти ма­на­сти­ри, Кри­ва Па­лан­ка, Га­лич­ник, но и да се вра­ти на тие што ре­дов­но ги по­се­ту­вал во осум­де­сет­ти­те: Охрид, Ма­вро­во, Би­то­ла, До­јран… Ка­ко љу­би­тел на ски­ја­ње­то ја обо­жа­ва По­по­ва Шап­ка за ко­ја ве­ли де­ка е „Бож­ја де­сти­на­ци­ја“ во ко­ја би тре­ба­ло да се вло­жи мно­гу по­ве­ќе од тоа што е вло­же­но се­га.

По раз­го­во­рот ам­ба­са­до­рот има­ше не­кол­ку ча­са да се под­го­тви за за­ми­ну­ва­ње во род­на­та зем­ја. Но, са­мо на де­се­ти­на де­на. Тој е еден од тие стран­ци во зем­ја­ва, кои са­ка­ат и по за­вр­шу­ва­ње­то на функ­ци­ја­та да по­ми­нат уште не­ко­ја го­ди­на во оваа ма­ла зем­ја на Бал­ка­нот.

Разговараше: Билјана Зафирова
Фото: Александар Ивановски

Republika.mk - содржините, графичките и техничките решенија се заштитени со издавачки и авторски права (copyright). Крадењето на авторски текстови е казниво со закон. Дозволено е делумно превземање на авторски содржини (текст и фотографии) со ставање хиперлинк до содржината што се цитира.