За Џиjан, Дранговски и за Андреевски ова беше година на пресврти

По исте­кот на го­ди­на­та, се­кој од нас пра­ви прег­лед на на­ста­ни­те и на лич­но­сти­те што ја од­бе­ле­жа­ле. Не­ко­му му се слу­чи­ле мно­гу ра­бо­ти, би­ло до­бри или ло­ши. Не­ко­му, мо­же­би, ни­што не му се слу­чи­ло. Не­ко­му жел­би­те што си ги по­са­кал ми­на­та­та го­ди­на му се ос­тва­ри­ле, не­ко­му не…Но, се­кој од нас има ба­рем еден на­стан или лич­ност по кој ќе ја па­ме­ти го­ди­на­та: по­да­рок, за­поз­на­ва­ње мно­гу лич­но­сти, не­кои раз­о­ча­ру­ва­ња, убав ле­тен од­мор, дра­га лич­ност во жи­во­тот и бу­де­ње­то на, мо­же­би, ед­но но­во скри­е­но чув­ство, но и ус­пе­си на про­фе­си­о­на­лен план.

Пра­шав­ме не­кол­ку ма­ке­дон­ски умет­ни­ци по што ќе ја па­ме­тат из­ми­на­та­та го­ди­на. Еден од нив е му­зи­чар, дру­ги­от актер, а тре­ти­от сли­кар… Ге­не­рал­но, си­те бе­ле­жат про­фе­си­о­нал­ни ус­пе­си во зем­ја­ва и во странс­тво. За нив ова бе­ше до­бра го­ди­на, уба­ва, но, се­ка­ко, се на­де­ва­ат де­ка 2015 го­ди­на ќе би­де уште по­у­ба­ва во се­кое по­ле од жи­во­тот.

Емин Џи­јан, му­зи­чар:

2014 го­ди­на за ме­не, де­фи­ни­тив­но, ќе би­де за­па­ме­те­на по мно­гу­те уба­ви про­фе­си­о­нал­ни ан­гаж­ма­ни. Мо­жам да ка­жам и де­ка е го­ди­на на пре­сврт­ни­ца во мо­е­то дејс­тву­ва­ње ка­ко му­зи­чар .

Имав мож­ност да ра­бо­там на ор­ке­стра­ци­ја­та за му­зи­ка­та што го сле­де­ше нај­го­ле­ми­от ог­но­мет до­се­га на­пра­вен, кој се слу­чи во Ду­баи, на са­ми­от по­че­ток од го­ди­на­та, кој вле­зе во Ги­ни­со­ва­та кни­га на ре­кор­ди. Се слу­чи Де­рик Меј и Ма­ке­дон­ска­та фил­хар­мо­ни­ја, на­стан на кој пре­ми­ер­но се из­ве­ду­ва­ше мо­ја му­зи­ка на­пи­ша­на за овој на­стан и се слу­чи мое ди­ри­гент­ско де­би. Ор­ке­стра­ции за не­кол­ку фил­мо­ви (ме­ѓу со­ра­бот­ни­ци­те е и А.Р. Рах­ман, ком­по­зи­тор што има до­би­е­но две на­гра­ди „Оскар“), му­зи­ка за ви­де­о­и­гри во врв­ни свет­ски про­дук­ции, аранж­ма­ни и ор­ке­стра­ции за не­кол­ку ал­бу­ми во раз­лич­ни жа­нро­ви, аранж­ма­ни за џез-кон­церт со Ма­ке­дон­ска­та фил­хар­мо­ни­ја, му­зи­ка за те­а­тар, сни­ма­ње ал­бум со Ша­ре­ски во Бер­лин, ал­бум со фран­цу­ско­то трио „Ана кап“, сни­ма­ња со ор­ке­ста­рот за филм­ска му­зи­ка ФАМЕС…. мно­гу па­ту­ва­ња, кон­цер­ти…

На не­кој на­чин, оваа го­ди­на за ме­не е ре­зи­ме на сѐ што сум пра­вел из­ми­на­ти­ве два­е­сет го­ди­ни. Искус­тво­то на­та­ло­же­но со го­ди­ни, кое ду­ри се­га мис­лам де­ка го упо­тре­бу­вам со­од­вет­но.

Се чув­ству­вам сре­ќен и по­че­стен по­ра­ди си­те ра­бо­ти што ми се слу­чи­ја. Да би­дам искрен, не оче­ку­вав ва­ков епи­лог . Ед­вај че­кам да ви­дам што се ќе ни до­не­се 2015 го­ди­на.

Ог­нен Дран­гов­ски, актер:

2014 го­ди­на ќе ја па­ме­там по тоа што жи­во­тов ми ли­че­ше на „Kashmir“ од Лед це­пе­лин. Па­ту­вај­ќи од зем­ја во зем­ја, од те­а­тар во те­а­тар, без вре­ме за воз­ди­шка, жи­вот до ма­кси­мум.

Поч­на во Би­то­ла, про­дол­жи во Лон­дон, со про­би­те и 24 из­вед­би на „Ве­не­ци­јан­ски­от тр­го­вец“ од Шекс­пир во те­а­та­рот „Гло­уб “. До­бро ќе ги за­па­ме­там тие 25.000 пуб­ли­ка и ка­ко од те­а­тар „др­ве­но­то О“ се пре­тво­ра­ше во гла­ди­ја­тор­ска аре­на. Ќе ја па­ме­там по „Ива­нов“, кол­ку е тој жив во не­го­во­то мр­тви­ло и кри­кот про­тив суд­би­на­та. И ко­га сѐ изг­ле­да­ше де­ка ќе се сми­ри, за­ми­нав за За­греб, да ра­бо­там со Бре­зо­вец на два ме­се­ца, па пре­ми­е­ра­та во „кош­ни­ца­та на чо­веш­тво­то“ – Њу­јорк, гра­дот за кој е ви­сти­на кли­ше­то де­ка ни­ко­гаш не спие, нон­стоп врие од лу­ѓе и од уба­ви­ни. Стап­ну­ва­ње­то за прв­пат на ру­ска­та зем­ја во Ро­стов на Дон играј­ќи го Че­хов на ма­ке­дон­ски. Приз­на­ни­е­то од гра­дот Би­то­ла „4 Но­ем­ври“. Пе­кинг, со не­го­ви­те 22 ми­ли­о­ни, За­бра­не­ти­от град, Ки­не­ски­от ѕид, кој оста­ва без здив…

И нај­важ­но­то, на­у­чив де­ка за се­кој џин-то­ник по­треб­ни се и џин и то­ник!

Сер­геј Ан­дре­ев­ски, сли­кар:

2014 го­ди­на, на за­ми­ну­ва­ње, оста­ви не­кол­ку кул­тур­ни на­ста­ни што се сѐ уште воз­буд­ли­во акту­ел­ни во мо­ја­та ме­мо­ри­ја: Нај­го­ле­мо и нај­све­жо из­не­на­ду­ва­ње е пос­лед­ни­от кон­церт на гру­па­та „Љу­бој­на“ во Скоп­је. Ет­но­гру­па­та се над­ми­на се­бе­си, за­ми­на на па­ту­ва­ње ме­ѓу про­сто­рот и вре­ме­то; се иска­чи над Рио де Жа­не­и­ро, сле­зе во под­зем­на­та же­лез­ни­ца на Њу­јорк, пре­тр­ча и до Њу Ор­ле­анс, ја чеп­на и европ­ска­та кла­си­ка. А, се­пак, на­ша­та ма­ке­дон­ска пес­на бе­ше и оста­на те­мел на таа вир­ту­оз­на из­вед­ба.

Уште еден му­зич­ки на­стан, овој пат од стран­ски умет­ник – му­зи­ча­рот Му­ла­ту Аста­тке, кој бе­ше го­стин на го­ди­наш­но­то из­да­ние на „Оф-фест“. Не­го­во­то суп­тил­но му­зи­ци­ра­ње за ме­не бе­ше и оста­ну­ва за­па­ме­те­но ка­ко му­зич­ки праз­ник!

Сѐ уште ме др­жи воз­бу­да­та и од пре­ми­ер­на­та из­вед­ба на прет­ста­ва­та „За до­мот се ра­бо­ти!“ на сце­на­та на би­тол­ски­от те­а­тар, ко­ја се одр­жа на по­че­то­кот на го­ди­на­ва, ра­бо­те­на по текст на Го­ран Ми­ло­шев­ски. Ве­ле­мај­сто­рот за же­сти­на, ре­жи­се­рот Ко­чов­ски, на не­му својс­твен на­чин, сил­но ја отс­ли­ка на­ша­та бе­ско­неч­на тран­зи­ци­ја. Ти­мот акте­ри на че­ло со Дран­гов­ски зас­лу­жу­ва уште еден ап­ла­уз од ме­не!

(Пишува: Невена Поповска
Текст објавен во 124. број на неделникот „Република“, 16.01.2015)

Republika.mk - содржините, графичките и техничките решенија се заштитени со издавачки и авторски права (copyright). Крадењето на авторски текстови е казниво со закон. Дозволено е делумно превземање на авторски содржини (текст и фотографии) со ставање хиперлинк до содржината што се цитира.